காலத்தினால் செய்த நன்றி 1

1974 ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 13 ம் தேதி. பொங்கலுக்கு முந்திய நாள். அப்போது நாங்கள் புது தில்லியில் இருந்தோம். அது எங்களுக்கு 'தலைப்பொங்கல்' என்பதால் நானும் என் மனைவியும் பொங்கலுக்கான பொருட்கள் வாங்க 'ஜனக்புரியில்' நாங்கள் தங்கியிருந்த C 2D பிளாக் வீட்டிலிருந்து 'கரோல் பாக்' போனோம்.

அப்போதெல்லாம் ஜனக்புரி இப்போதுபோல் வளரவில்லை. எதுவேண்டுமானாலும் அருகில் உள்ள 'திலக் நகரு'க்கு தான் போகவேண்டும். நம் ஊர் பொருட்கள் வேண்டும் என்றால் சுமார் பதினைந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் 'கரோல் பாக்' செல்லவேண்டும்.

அங்கே உள்ள 'அஜ்மல் கான் ரோடை'யும் 'சரஸ்வதி மார்க்' கையும் இணைக்கும் தெருவில் நடைபாதையில் இருக்கும் நம்மூர் கடையில்தான் அவைகள் கிடைக்கும்.

ஜனவரியில் குளிர் அதிகமாக இருக்கும் ஆதலால் மதியம் சாப்பிட்டவுடன் கிளம்பிப்போய் பொருட்களை வாங்கிகொண்டு இருட்டுமுன் திரும்ப எண்ணி எனது மோட்டார் சைக்கிளில் கிளம்பினோம்.ஆனால் என்னவோ 'கரோல் பாகை'விட்டு கிளம்பும்போதே மாலை மணி ஆறுஆகிவிட்டது.

அங்கிருந்து 'புத்த பூர்ணிமா' பூங்கா வழியாக 'தௌலத் கான்' வந்து 'கண்டோன்மெண்டை' கடந்து 'பங்கா ரோடு' வரும்போது மணி 6.30 க்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அந்த நேரம் பார்த்து ஏதோ ரயில் வருவதற்காக அங்குள்ள ரயில்வே கேட்டை மூடி விட்டார்கள். அதற்குள் அங்கே அநேக கார்களும், ஸ்கூட்டர்களும் குவிந்துவிட்டன.

ரயில் போனதும் கேட்டைத்திறந்தவுடனே எல்லா வாகனங்களும் ஒரே நேரத்தில் கிளம்பத்தொடங்கினநானும் எனது 'ஜாவா' மோட்டோர் சைக்கிளை இயக்கத்தொடங்கினேன்.

நான்முதல் கியரில் கிளட்சை மெதுவாக விட்டபோது, எனது பைக் திடீரென வேகம் பிடித்து முன்னே சென்ற ஒரு காரின் மீது மோதி இடித்துவிட்டது!

தொடரும்

நினைவோட்டம் 18

அரியலூரிலிருந்து ரயில் மூலம் பெண்ணாடம் வந்துதான் எங்கள் ஊருக்கு செல்லவேண்டும். பெண்ணாடத்தில் எனது பெரியம்மா வீடு இருந்ததால் , அப்பாவுடன் பெண்ணாடம் வந்து இரவு பெரியம்மாவீட்டில் தங்கிவிட்டு காலை புத்தூர் போக இருந்தோம்.

அப்போது எனது அண்ணன் (பெரியம்மாவின் இளைய மகன்) அப்பாவிடம் 'எங்கு இவனை அழைத்து செல்கிறீர்கள்?' என கேட்டார். அப்பா அவரிடம், என்னை ஸ்ரீமுஷ்ணத்தில் உள்ள தனியார் பள்ளியில் சேர்க்க அழைத்து செல்வதாக கூறியதும், அவர் 'தனியார்பள்ளி வேண்டாம்.இங்கேயே (பெண்ணாடத்தில்) கழக உயர்நிலைப்பளியில் சேர்த்துவிடுங்கள். அடுத்த ஆண்டு வேண்டுமானால் பார்த்துகொள்ளலாம்' என்றார்

அவர் அப்படி சொன்னதிற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது. எனது மூன்றாவது அண்ணன் திரு சபாநாயகம் அவர்கள், அந்த ஆண்டு அண்ணாமலை பல்கலை கழகத்தில் B.Ed படித்து வந்தார். மறு ஆண்டு அவர் ஆசிரியராக சேரும் பள்ளியில் என்னை சேர்த்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தால் அவ்வாறு சொன்னார்.'சரி' என சொல்லிவிட்டு என்னை பெண்ணாடத்தில் விட்டுவிட்டு அப்பா ஊருக்கு போய் விட்டார்கள்.

மறுநாள் எனது அண்ணன் என்னை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கு சென்று 'Third Form' என அழைக்கப்பட்ட எட்டாம் வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டார்கள். நான் அரியலூரில் மாவட்ட நிர்வாகத்தின் கீழிருந்த கழக உயர் நிலைப்பள்ளியில் படித்திருந்ததால், வேறு மாவட்டமாயிருந்தாலும் பெண்ணாடத்தில் இருந்த கழக உயர் நிலைப்பள்ளியில் எந்தவித தேர்வும் வைக்காமல் சேர்த்துகொண்டார்கள். பெண்ணாடத்தில் எனது இன்னொரு பெரியம்மா வீட்டில் தங்கி பள்ளிக்கு சென்று வந்தேன்.

இந்த சமயத்தில் பெண்ணாடத்தைப்பற்றி பற்றி சொல்லவேண்டும். பெண்ணாடத்தில் உள்ள இறைவனை தேவகன்னியர், காமதேனு பசு மற்றும் இந்திரனின் வெள்ளை ஆனையான ஐராவதமும் வழிபட்டதாக ஐதீகம். அதனால் இவ்வூர் (பெண்+ஆ+கடம்) பெண்ணாகடம் என அழைக்கப்பட்டதாம். நாளடைவில் இது மருவி பெண்ணாடம் ஆனது. 'சிவஞான போதம்' இயற்றிய மெய்கண்ட நாயனார் அவதரித்ததும் இங்கேதான்.

நினைவுகள் தொடரும்

வே.நடனசபாபதி

நினைவோட்டம் 17

அரியலூரில் இரண்டு ஆண்டுகள் (ஆறாம் வகுப்பு & ஏழாம் வகுப்பு) தான் படித்தேன் என்றாலும் கற்றுகொண்டது அதிகம் தமிழ்,ஆங்கிலம் மற்றும் ஹிந்தி பேச்சு போட்டிகளில் கலந்துகொண்டதின் மூலம் பேச்சுத்திறனையும் பெற்றேன்.கைத்தொழில் பாடமாக தச்சு தொழில் இருந்ததால் அதையும் ஓரளவு கற்றேன். தனியாக கடைக்கும் சந்தைக்கும் சென்று பொருள்கள் வாங்கும் பயிற்சியையும் பெற்றேன்.

தேர்வு முடிந்து விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வந்தபோது அப்பா 'ஒரு சில காரணத்தால் அங்கே படிப்பை தொடர முடியாது என்றும், என்னை எட்டாம் வகுப்புக்கு எங்கள் ஊருக்கு அருகில் இருந்த ஸ்ரீமுஷ்ணம் என்ற ஊரில் இருந்த தனியார் பள்ளியில் சேர்க்க இருப்பதாகவும்' கூறினார்கள். விடுமுறை கழிந்து அப்பாவுடன் அரியலூர் போய் பள்ளி மாற்று சான்றிதழ் பெற்றேன்.

மாமாவின் கெடுபிடி காரணமாக, அரியலூரை விட்டு வருவது மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சியை கொடுத்தாலும், அந்த ஊரையும் அந்த வீட்டையும் விட்டு பிரிவது என்னவோ போல் இருந்தது உண்மை. மாமாவின் வீட்டில் முன்பக்க வராண்டாவை அடுத்த அவரது அறையில், அவரது நாற்காலிக்கு பின்னால் கண்ணாடி பதித்த அலமாரியில் 'பைண்ட்' செய்யப்பட்ட Madras law journal புத்தகங்களையும், சுவற்றில் மாட்டியிருந்த அட்டையில் இருந்த

'பிறர் உனக்கு என்ன செய்யவேண்டுமென்று நினைக்கிறாயோ அதையே நீ பிறர்க்கு செய்'

'ஒருவன் உன்னை வலது கன்னத்தில் அறைந்தால் உனது இடது கன்னத்தைக்காட்டு'

என்ற வாசகங்களையும் மாமா இல்லாதபோது கண்கொட்டாமல் பார்ப்பது எனது வழக்கம். (ஒரு வேளை நாமும் மாமாவைப்போல் வழக்கறிஞர் ஆகி அவரைப்போல் அந்த மாதிரி சூழலில் பணியாற்றவேண்டும் என்ற ஆசையின் காரணமாக அது இருந்திருக்கலாம்)

அப்பாவுடன் ஊருக்கு கிளம்பும்போது அவைகளை திரும்பவும் ஒரு ஆவலோடு பார்த்துவிட்டு, ரயிலேறி பெண்ணாடம் என அழைக்கப்படும் பெண்ணாகடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

நினைவுகள் தொடரும்

வே.நடனசபாபதி