நினைவோட்டம் 70

எனது பக்கத்து இருக்கை நண்பர் அவரது விடுதியில் உள்ள அறையில் வந்து நான் கொண்டு சென்றிருந்த மதிய உணவை சாப்பிடலாம் என்றதும் அவருடன் க்ளைவ் விடுதிக்கு புறப்பட்டேன்.

புனித வளவனார் கல்லூரியில் நான் சேர்ந்தபோது, மாணவர்கள் தங்குவதற்காக இருந்த விடுதிகள் மூன்று. கத்தோலிக்க மாணவர்கள் தங்க, Fathers Lodge அருகே ஒரு விடுதியும், மற்ற மாணவர்கள் தங்கிப் படிக்க கல்லூரிக்கு மேற்கே New Hostel என்ற பெயரில்ஒரு விடுதியும், கல்லூரிக்கு கிழக்கே எனது வகுப்பு நண்பர் தங்கியிருந்த ‘க்ளைவ் விடுதி’யும் இருந்தன.

எங்கள் கல்லூரிக்கு எதிரே இருந்த குறுகிய வீதியைத் தாண்டி, நாயக்க மன்னர்களால் கட்டப்பட்ட பிரசித்த பெற்ற தெப்பக்குளத்தை சுற்றிக்கொண்டு, அதன் கீழ் பகுதியில் இருந்த அந்த க்ளைவ் விடுதிக்கு என் புதிய நண்பர் என்னை அழைத்து சென்றார். ஒரு கல்லூரியின் விடுதிக்குள் நான் நுழைவது அதுவே முதல் தடவை.

திருச்சி, கர்நாடக போரின்போது திரு ராபர்ட் க்ளைவ் வசமிருந்தபோது அந்த கட்டிடத்தில் 1752 இல் தங்கியிருந்தாராம். இன்றைக்கும் அங்குள்ள கல்வெட்டில் இந்த தகவலைக் காணலாம். அதனால்தான் அந்த விடுதிக்கு அவர் பெயரை சூட்டியிருக்கிறார்களாம். அந்த விடுதியின் நுழைவாயிலைப் பார்க்கும்போது அந்த கட்டிடம் ஒரு முஸ்லீம் கனவானுடைய இருப்பிடமாக
இருந்திருக்கவேண்டும். திரு ராபர்ட் க்ளைவ் தங்குவதற்காக,அதை வாங்கி
புதுப்பித்திருக்கக் கூடும். அந்த விடுதியின் நுழைவாசலின் இருபுறமும் வெளியே பல அங்காடிகள் இருந்தன. இப்போதும் இருக்கின்றன என நினைக்கிறேன்.

கட்டிடத்தின் உள்ளே, இடப்புறம் காலை சிற்றுண்டியும் மதியம் உணவு சாப்பிடுவோருக்கும், வலப்புறம் காலை உணவும் மதியம் சிற்றுண்டி சாப்பிடுவோருக்கான உணவகங்களும், நடுவே பெரிய விளையாட்டு மைதானமும் அதற்கு இடப்புறம் மாணவர்கள் தங்கு அறைகளும், வலப்புறம் மாணவர்கள் அமர்ந்து படிக்க ஒரு பெரிய விசாலமான அறையும் (Hall) கொண்ட விடுதி அது. அங்கிருந்து பார்த்தால் மலைக்கோட்டையும் உச்சிப் பிள்ளையார் கோவிலும் நன்றாகத் தெரியும். அவைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தேன்.

என்னை நண்பர் நேரே தனது அறைக்கு அழைத்து சென்று, ‘நீங்கள் இங்கு அமர்ந்து உணவை சாப்பிட்டு விட்டு காத்திருங்கள். அதற்குள் நான் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்துவிடுகிறேன். பிறகு சேர்ந்து கல்லூரிக்கு செல்வோம் என்று சொல்லி இருந்தார். நான் மதிய உணவை முடித்திட்டுவிட்டு அவருக்காக காத்திருந்தேன்.

அவர் உணவருந்திவிட்டு வரும்போது அவருடன் இன்னொருவரும் வந்தார். அவரை தனது அண்ணன் என்று எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய நண்பர். அவர் அண்ணனும் எங்களது கல்லூரியில் முதலாம் ஆண்டு பட்டப் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவரும் அதே அறையில் தான் தங்கி இருப்பதாகவும் சொன்னார். பிறகு மூவரும் கல்லூரிக்கு கிளம்பினோம்.

மாலை கல்லூரி விட்டு கிளம்பு முன் நண்பர் சொன்னார். ’நீங்கள் நாளை காலை நேரே எனது அறைக்கு வந்துவிடுங்கள். உணவுப் பையை எடுத்துக்கொண்டு கல்லூரிக்கு வந்துவிட்டு, திரும்பவும் அதை இங்கு எடுத்துக்கொண்டு எதற்காக அலைய வேண்டும். இங்கேயே வைத்துவிட்டு சென்றால், மதியம் இங்கு வந்து உணவருந்தலாமே.’ என்றார்.

அவருக்கு நன்றி சொல்லி, நகரப் பேருந்தில் வீடு திரும்பினேன். அதற்குப் பிறகு தினம் அவரது அறைக்கு சென்று பையை வைத்துவிட்டு அவருடன் கல்லூரிக்கு போய் வந்தேன். மதியம் அவருடன் விடுதிக்குத் திரும்பி மதிய உணவை முடித்து திரும்புவேன். சில நாட்கள் அவரது விருந்தினராக அந்த விடுதி உணவகத்தில் சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

ஒரு மாதத்திற்குள் சைக்கிள் ஊரில் இருந்து வந்துவிட்டதால் (இது பற்றி பின்னர் எழுதுவேன்) தினம் வீட்டிலிருந்து சைக்கிளில் கிளம்பி க்ளைவ் விடுதிக்கு சென்று அதை வைத்துவிட்டு நண்பருடன் கல்லூரி சென்று திரும்புவேன். மாலை அங்கிருந்து சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன் டிசம்பர் மாதம் வரை.

நண்பருடன் விடுதிக்கு சென்றாலும், தினம் தனிமையில் அறையில் உணவருந்துவது என்னவோ போல் இருந்தது.வெளியிலிருந்து வரும் நண்பர்கள் கல்லூரியில் மதியம் மற்ற மாணவர்கள் உணவருந்தும் இடத்திலேயே நானும் உணவருந்தலாம் என நினைத்தேன். அதை என் நண்பரிடம் சொல்லிவிட்டு, கல்லூரியில் இருந்த சைக்கிள் நிறுத்தும் இடத்திலேயே சைக்கிளையும் உணவுப் பையையும் வைத்துவிட்டு மதியம் என்னைப்போல் வெளியிலிருந்து வரும் நண்பர்களோடு மரத்தடியில் சாப்பிட்ட ஆரம்பித்தேன். நண்பர்களோடு ஜாலியாக பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டது சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது என்பது நிஜம்.

நான் விடுதியில் தங்கவில்லையே தவிர அந்த ஆறு மாதங்களும் விடுதியில் தங்கியது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியதற்கு என் நண்பருக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும்.(என்ன இன்னும் அந்த நண்பரின் பெயரை சொல்லவில்லையே என்கிறீர்களா? பொறுங்கள் சரியான இடத்தில் அவரை அறிமுகப்படுத்துவேன்!)

க்ளைவ் விடுதிக்கு மதிப்பிற்குரிய அருட் தந்தை எரார்ட் (Rev Fr Ehrhart SJ) அவர்கள் தான் விடுதிக் காப்பாளர் (Hostel Warden). முன்பே சொன்னதுபோல் அவர் கனிவானவர் தான் ஆனால் கண்டிப்பானவரும் கூட. மாலை கல்லூரி விட்டு வந்ததும் கண்டிப்பாக எல்லோரும் விளையாட்டு மைதானத்தில் இருக்கவேண்டும். யாராவது அறையில் இருக்கிறார்களா என்று நேரில் வந்து பார்த்து, அப்படி யாராவது விளையாடப் போகாமல் இருந்தால் அவரே அழைத்து வந்து மைதானத்தில் விட்டுவிடுவார்.

சரியாக மாலை 7 மணிக்கு Silence Hours க்கான மணி அடித்ததும் யாரும் சத்தம் போட்டு பேசக்கூடாது. மாலை 7 மணியிலிருந்து மறுநாள் காலை 7 மணி வரை Silence Hours கடைபிடிக்கப்படும் போது அவரே விடுதியை சுற்றி வந்து மாணவர்கள் படிக்கிறார்களா எனப் பார்ப்பார்.

அதே நேரத்தில் மாணவர்களின் பொழுதுப்போக்கு விஷயங்களில் அவர் முழு சுதந்திரம் கொடுத்திருந்தார். தினம் மதியம் உணவருந்த மாணவர்கள் வரும்போது புதிய திரைப்பட பாடல்களை கேட்க அவர் தடை செய்ததில்லை.

அப்போது ஆஷா பரேக் மற்றும் ஷம்மி கபூர் நடித்திருந்த Dil Deke Deko- என்ற இந்திப்படம் திருச்சியில் முருகன் திரை அரங்கில் திரையிட்டிருந்தார்கள். 17 வயது இள நங்கை ஆஷா பரேக் நடித்த படம் என ஊர் முழுதும் விளம்பரப் படுத்தியிருந்தார்கள். அப்போது இந்தி மொழி எதிர்ப்பு தீவிரமாக இல்லாதால், திரை அரங்கில் கூட்டம் அலைமோதியதென்பதை சொல்லவா வேண்டும். (நானும் அதில் ஒருவன்!)

அதில் உள்ள எல்லா பாட்டுக்களுமே இனிமை என்றாலும் ஷம்மி கபூர் ஆஷா பரேக் ஆகிய இருவருக்கும், முகமது ரஃபியும் ஆஷா போஸ்லேயும் பாடிய Bade Hain Dil Ke Kaale என்ற பாடல் தான் கல்லூரி மாணவர்களிடையே மிகவும் பிரபலம். யாரோ அதே மெட்டில் (ஆனால் அதே பொருளில் அல்ல) தமிழில் ஒரு பாட்டை எழுதி இசைத்தட்டாக கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.

தினம் மதியம் அதை உணவு இடைவேளையின் போது க்ளைவ் விடுதியில் அந்த இசைத்தட்டை போடுவார்கள். அந்த பாட்டின் வரிகள் 53 ஆண்டுகள் ஆனாலும் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அதை தந்திருக்கிறேன். அதைப் படிக்குமுன் கீழே தந்துள்ள அந்த இந்தி திரைப்படத்தின் பாடலை காணொளியில் இரசித்துவிட்டு படிக்கவும்.




வேடிக்கையாக எழுதப்பட்டு அதே மெட்டில் இசையமைக்கப்பட்ட அந்த பாடல் இதோ.

மச்சான் உன் லைஃபே  ஜாலி, 

ஹவ் டு யு டு?

எப்போ போடுவே தாலி?

ஆகா கற்கண்டு அமெரிக்கா சென்று

வந்ததும் திருமணம் உண்டு.

மச்சான் உன் லைஃபே  ஜாலி, 

ஹவ் டு யு டு?

எப்போ போடுவே தாலி?

ஆகா கற்கண்டு அமெரிக்கா சென்று

வந்ததும் திருமணம் உண்டு.

அப்படி யா யா யா .

அப்படித்தான் தான் தான்.

எனது கல்லூரி அனுபவங்கள் வரும் பதிவுகளில்.....



நினைவுகள் தொடரும்

வே.நடனசபாபதி

பொரி பொரித்தன்னைக்கும் பட்டினிதான்!

 சென்னை வாழ் மக்களை ஆட்டோ ஓட்டுனர்களின் அசுரப்பிடியிலிருந்து காப்பாற்ற 2000 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அவதாரம் எடுத்தவைதான் Call Taxi கள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் Call Taxi க்கும் எனக்கு ஏதோ ஏழாப்பொருத்தம் போல. முதன் முதல் இவ்வகை டாக்ஸிகள் சென்னையில் அறிமுகமானபோது, நான் பணி புரிந்துகொண்டிருந்த  கண்ணூரிலிருந்து சென்னைக்கு வந்தபோது  சென்ட்ரல் இரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே இருந்த ஒரு கால் டாக்ஸியை எனது இருப்பிடம் செல்ல கூப்பிட்டேன். அந்த டாக்ஸியை ஒட்டியவர்  இராணுவத்தில் சேவை புரிந்து ஓய்வு பெற்ற திரு இராமநாதன் என்பவர்.அவரே சொந்தமாக வண்டியை வாங்கி, எந்த நிறுவனத்துடனும்  இணைக்காமல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

அவரது அணுகுமுறையும், பேச்சும் நல்ல முறையில் இருந்ததால் அவரது கைப்பேசி எண்ணை குறித்து வைத்துக்கொண்டு எப்போது சென்னை வந்தாலும் அவரைத்தான் அழைப்பேன். அவரும் சொன்ன நேரத்தில் வந்து உதவிக்கொண்டி இருந்தார்.

ஏனோ தெரியவில்லை பல மாதங்களுக்குப் பிறகு அவரை தொடர்பு கொண்டபோது தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. அவரால் தன்னந்தனியனாக மற்ற நிறுவனங்களின் கடும்போட்டியை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை போலும்.

அதற்குப் பிறகு Chennai Call Taxi யின் சேவையை உபயோகப்படுத்த தொடங்கினேன். ஆரம்பத்தில் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடோடி வந்து சேவை செய்தவர்கள் பின்பு ஒரு தடவை அழைத்தபோது மழைக்காலங்களில் எங்கள் பகுதிக்கு (அண்ணா நகர் மேற்கு விரிவாக்கம்) டாக்ஸி வர இயலாது என கறாராக சொல்லிவிட்டதால் Fast Track Call Taxi நிறுவனத்தின்  சேவையை நாட வேண்டியதாயிற்று.

அவர்களும் ஆரம்பத்தில் காண்பித்த, குறை காணமுடியாத சேவையை ஏனோ பின்பு தொடரவில்லை. காரணம் அவர்களோடு இணைத்துக்கொண்டிருக்கும் டாக்ஸி ஓட்டுனர்கள் தான். தங்களுக்கு விருப்பம் இல்லையென்றால் Fast Track Call Taxi அவர்களை நம் இடத்திற்கு வர சொன்னாலும் சொன்ன நேரத்திற்கு வராமல், நம்மை இக்கட்டில் விட்டுவிடுவார்கள். எனக்கே இது போல் மூன்றுமுறை நடந்தது.

ஒரு தடவை கொல்கத்தா செல்ல வீட்டிலிருந்து விமான நிலையம் செல்ல Call Taxi யை Book செய்திருந்தேன். மாலை 4 மணிக்கு விமானம் புறப்படும் நேரமாக இருந்ததால் மதியம் 1.30 மணிக்கே வரச்சொல்லியிருந்தேன். 1.30 மணிக்கு வரவில்லை என்றதும் அந்த நிறுவனத்தை தொடர்புகொண்டபோது அவர்கள் எனக்காக வரும் டாக்ஸி ஒட்டுனரின் பெயரையும் அவரது கைபேசி எண்ணையும் கொடுத்தார்கள்.

அவரை தொடர்பு கொண்டபோது ‘இதோ வந்துகொண்டு இருக்கிறேன்.’ என்று சொன்னரே தவிர எங்கிருக்கிறார் என்று சொல்லவில்லை. திரும்பவும் 15 நிமிடம் கழித்து கேட்டபோது வேளச்சேரியில் இருப்பதாகவும் விரைவில் வந்துவிடுவதாகவும் சொன்னார்.  

வேளச்சேரியில் அவர் அண்ணா நகர் வந்து என்னை அழைத்துக்கொண்டு திரிசூலம் விமான நிலையம் செல்வதற்குள் விமானம் புறப்பட்டுவிடும் என்பதால் உடனே ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து  கூட்ட நெரிசலில் நீந்தி  விமான நிலையம் சென்று Boarding Pass எடுப்பதற்கும் Counter மூடுவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

அடுத்த தடவை என் மகன் மும்பை செல்ல காலை 10 மணிக்கு வர சொல்லியிருந்தேன், ஆனால் 10.30 மணி வரை டாக்ஸி வரவேயில்லை. பின்பு 10.30 மணிக்கு எனது காரில் மகனை அழைத்துக்கொண்டு போய் விட்டு வந்தேன்.

மூன்றாவது தடவை கோவை விரைவு இரயிலில் செல்ல Call Taxi ஐ காலை 5 மணிக்கு வரச்சொல்லியிருந்தேன். 5 மணிக்கு டாக்ஸி வராததால் அவர்கள் கொடுத்திருந்த கைபேசியில் அழைத்தபோது, அந்த டாக்ஸி ஓட்டுனர் மிகவும் சாதாரணமாக ‘வர இயலாது சார்.’ என்று கூறிவிட்டார். அவரோடோ மற்றும் அந்த நிறுவனத்தோடு அப்போது மல்லுக் கட்ட நேரம் இல்லாததால், வழக்கம்போல் அருகில் இருந்த பேருந்து நிறுத்தம் சென்று  கிடைத்த ஆட்டோவில் அவர் ‘கேட்ட’ கட்டணத்தைக் கொடுத்து இரயிலைப் பிடித்தேன்,

மேற்கூறிய அனுபவங்களால் Call Taxi என்றாலே எனக்கு ஒவ்வாமை   

(Allergy) தான். ஆனாலும் அவ்வப்போது இந்த Call Taxi களை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. நேற்று காலை ஒரு வேலையாக மதுரை போய்விட்டு, நான், என் மனைவி என் மகள் மற்றும் அண்ணி ஆகியோருடன் நேற்று இரவே பாண்டியன் விரைவு இரயிலில் சென்னை திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தேன்.

இன்று அதிகாலை 5-15 க்கு இரயில் செங்கல்பட்டு சந்திப்பு வந்ததும், Call Taxi ஐ கூப்பிட்டு இரயில் நிலையத்திற்கு வர சொல்லலாமே என நினைத்து  Fast Track Call Taxi நிறுவனத்தை தொடர்பு கொண்டு மதுரையிலிருந்து இரயிலில் வந்துகொண்டிருப்பதாகவும், சுமார் 6-15 மணிக்கு சென்னை எழும்பூர் இரயில் நிலையத்திற்கு இரயில் வந்து சேரும் என எதிர்பார்ப்பதால் அப்போது டாக்ஸி வேண்டும் என்று சொன்னேன். அதற்கு அந்த நிறுவனத்தின் ஊழியர். ‘சார். வண்டி ஏதும் இல்லை. காலை எட்டு மணிக்கு மேல்தான் வண்டி கிடைக்கும்.’ எனக் கூறி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார்.

சரி இவர்களால் உதவ முடியாவிட்டால் என்ன, அடிக்கடி தொலைக்காட்சியில் நம்மிடம் தாங்கள் தான் சேவை செய்யவே பிறந்தவர்கள் என்பது போல் தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் NTL Call Taxi ஐ கூப்பிடுவோமே என நினைத்து அழைத்தபோது அவர்கள்  சொன்னார்கள். ‘3 மணி நேரத்திற்கு முன்னால் பதிவு செய்தால்தான் வண்டியை அனுப்பமுடியும். இப்போது பதிவு செய்தால் 8 மணிக்கு மேல் தான்  அனுப்ப இயலும்.’என்று

அதற்கு நான்’ வீட்டிலிருந்து கிளம்பினால் 3 மணி என்ன 5 மணிக்கு முன் கூட பதிவு செய்யலாம். ஆனால் இரயிலில் வரும்போது எப்போது வந்து சேருவோம் எனத் தெரியாதபோது, எப்படி 3 மணிக்கு முன்னால் பதிவு செய்யமுடியும்?’ என்றதற்கு அவர் ‘உதவமுடியாததற்கு சாரி சார்.’என்று பேச்சை முடித்துக் கொண்டார் அந்த தன் புகழ் பாடும் நிறுவனத்தின் ஊழியர்.  

என்ன செய்வது என்று யோசிப்பதற்குள் இரயில் மாம்பலம் வந்துவிட்டது. அப்போது அங்கு சுவற்றில் எழுதப்பட்டிருந்த Bharathi Call Taxi யின் தொலைபேசி எண்ணைப் பார்த்து என் மகள் ‘அப்பா. இந்த நிறுவனத்தைக் கூப்பிட்டு பாருங்களேன்.’ என்றாள். உடனே அந்த தொலைபேசி எண்ணை தொடர்புகொண்டு விவரம் சொன்னேன். அவர் ‘சார் இன்னும் 5 மணித்துளிகளில் உங்களுக்கு ஒதுக்கப்ப்ட்டிருக்கும் டாக்ஸியின் ஓட்டுனர் உங்களை தொடர்புகொள்வார். நீங்கள் எழும்பூர் வரும்போது எங்கு சந்திக்கவேண்டும் என்பதை அவர் சொல்வார் என்றார்.

எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. அப்பா. இவர்களாவது உதவ இருக்கிறார்களே என்று. எழும்பூர் நிலயத்தை அடைந்ததும் வெளியே வந்து 15 மணித்துளிகள் காத்திருந்தேன்.யாரும் என்னை கைபேசியில் கூப்பிடாததால் திரும்பவும் அந்த நிறுவனத்தை கூப்பிட்ட போது,’இருங்கள்.சார். பார்த்து சொல்கிறேன்.’ என்றார்.

சில மணித்துளிகள் காத்திருந்த பின் ‘இன்னும் 5 மணித்துளிகளுக்குள் உங்களை ஓட்டுனர் கூப்பிடுவார்.’ என்றார் அந்த ஊழியர்.15 மணித்துளிகள் ஆகியும் யாரும் கூப்பிடாததால் திரும்பவும் கூப்பிட்டபோது திரும்பவும் அதே பல்லவி தான். சரி இவர்களும் நம்மை காலை 8 மணி வரை எழும்பூர் இரயில் நிலையத்தில் காத்திருக்க வைப்பார்கள் போல என எண்ணி அந்த நிறுவனத்தைக் கூப்பிட்டு நேரமாகுமானால் டாக்ஸி வேண்டாம் என சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

வழக்கம்போல் ஆட்டோ நண்பர்கள் மொய்த்துக்கொள்ள, ஒரு ஆட்டோவை தேர்ந்தெடுத்து  அண்ணா நகரில் உள்ள என் இருப்பிட முகவரியை விவரமாக சொல்லி அங்கு வரமுடியுமா?’ என அந்த ஓட்டுனரிடம் கேட்டபோது ‘சரி. போகலாம் ஏறுங்கள்.ஆனால் Fixed Rate தான்.’என்றார் அவர்.  புதிய கட்டணப்படியல்லவா நீங்கள் கட்டணம் வசூலிக்கவேண்டும்.’ என்றதற்கு, ‘சார் அது அக்டோபர் 15 க்குப் பின் தான். இன்னும் மீட்டரை புதிய கட்டண விகிதத்திற்கு மாற்றவில்லை.’ என்று பதிலளித்தார்.

வேறு வழியின்றி அவர் கேட்ட கட்டணத்தைக் கொடுப்பதாகக் கூறி ஆட்டோவில் ஏறினோம்.வீட்டை நெருங்கும்போது ‘இவ்வளவு தூரம் இருக்குமென்று நீங்கள் சொல்லவில்லையே?’ என்று சென்னை ஆட்டோ ஓட்டுனர்களில் பெரும்பாலோர் சொல்லும் வசனத்தை ஆரம்பித்தார்.

அவரிடம் ‘இறங்கும் இடத்தையும் தூரத்தையும் விவரமாக சொன்ன பிறகுதானே வருவதாக சொன்னீர்கள்.இப்போது இப்படி சொல்கிறீர்களே.’என்றேன். அவர் அதைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் முணுமுணுத்துக்கொண்டே வந்தார். இறங்கியதும் ‘மேலும் போட்டுக்கொடுங்கள்.’ என்றதும்.தலை விதியை நொந்துகொண்டு, காலை வேளையில் சண்டை வேண்டாமே என்பதால் அவர் கேட்டதை  கொடுத்து அனுப்பினேன். Call Taxi யில் வந்திருந்தால் 260 ரூய்கள் தான் ஆகியிருக்கும். ஆனால் நான் கொடுத்ததோ ரூபாய்கள் 300.

தங்களால் வாடிக்கையாளர்களுக்கு சொன்ன நேரத்தில் டாக்ஸி ஏற்பாடு செய்யமுடியாதெனில் இந்த Call Taxi நிறுவனங்கள் எதற்காக வீண் தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளவேண்டும்?

அரசு ஆட்டோ கட்டணம் நிர்ணயித்தும் ஏன் இந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் அதை மதிக்காமல் பொதுமக்களிடம் ‘தண்டம்’ வசூலிக்கிறார்கள்?

என்று இந்த விடை காணமுடியாத கேள்விகள் என்னுள் எழுகின்றன.

காலம்தான்  இதற்கு பதில் சொல்லவேண்டும்!