Boss கள் பலவிதம்! 28

மேலாளர் நிமிர்ந்து பார்த்து ‘யெஸ்’ என்றதும், நான், ‘சார். ஒரு

முக்கியமான விஷயம். இன்று பம்ப் செட் கடன் பெற்ற ஒருவரை சந்தித்தபோது அவர்  ஒரு அதிர்ச்சியான செய்தியை என்னிடம் சொன்னார்.

அவரிடமும், நம்மிடம் பம்ப் செட் கடன் பெற்ற மற்றவர்களிடமும் பம்ப் செட் விற்ற ‘அந்த’ கடைக்காரர் வங்கி அலுவலர்கள் ஆய்வுக்கு சென்று வர ஆகும் ‘டாக்ஸி’ செலவுக்கு என சொல்லி கூடுதலாக ரூபாய் 100 வசூலித்துவிட்டாராம்.

நம்முடைய வங்கியின் பெயரில் அவர் எப்படி அதை வசூலிக்கலாம் என நான் இன்று அவரது கடைக்கு சென்று நேரடியாக கேட்டதற்கு, அவர் அதை மறுத்ததோடு அதைப்பற்றி என்னிடம் பேச விரும்பாமல் உங்கள் மேனேஜரிடம் போய் என்னைப்பற்றி விசாரித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று கூறிவிட்டார்.

நீங்கள் இது பற்றி விசாரித்து அவர் முறைகேடாக வசூலித்த அந்த பணத்தை திரும்பத் தர சொல்லவேண்டும் சார்.’ என்றேன்.

நான் இவ்வாறு சொன்னது அவருக்கு பிடிக்கவில்லை போலும்.உடனே அவர் கோபத்தோடு,‘என்ன நீங்கள். யாரோ ஒருவர் சொன்னதைக் கேட்டு அவரிடம் போய் விசாரித்திருக்கிறீர்கள்.அவர் யாரென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?அவர் இங்கே பல வருடங்களாக நாணயமாக கடை நடத்தி வருபவர்.அவர் இப்படியெல்லாம்  செய்யக்கூடியவர் அல்லர்.

அவரிடம் பேசுமுன், நீங்கள் இது பற்றி என்னிடம் சொல்லியிருக்கவேண்டும்.என்னைக் கேட்காமல் நீங்கள் ஏன் இப்படி அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக நடந்துகொண்டீர்கள்? இனி இது போன்ற செயல்களை செய்யாதீர்கள். உங்கள் வேலை எதுவோ அதை மட்டும் செய்யுங்கள்.போங்கள்.’ என்றார்.

‘சார். இவர் எப்படி என்று  எனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த பயானாளி பொய் சொல்லவில்லை என்பதை மட்டும் என்னால் உறுதியாக சொல்லமுடியும்.ஏனென்றால் நான் நடந்து செல்வதைப் பார்த்துவிட்டு ;நீங்கள். ஏன் நடந்து வருகிறீர்கள். நான்தான் நீங்கள் டாக்ஸியில் வர அந்த கடைக்காரரிடம் ரூபாய் 100 கொடுத்திருக்கிறேனே’ என்று தானாகவே நான் கேட்காமலேயே சொன்னார். எனக்கென்னவோ இந்த கடைக்காரர் நமது வங்கிப் பெயரை சொல்லி பணம்

வாங்கியிருப்பதாகவே படுகிறது.எதற்கும் நீங்கள் அவரிடம் இது பற்றி விசாரியுங்கள் சார்.’ என்றேன்.

உடனே அவரது முகம் ‘ஜிவு ஜிவு’ என சிவந்துவிட்டது. ‘என்ன நான் சொல்கிறேன் அவர் அப்படி செய்யக்கூடியவர் அல்ல என்று. நீங்கள் திரும்பத்திரும்ப அதையே சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறீகள். உங்களுக்கு அனுபவம் பத்தாது. ஆயிரம் பேர் ஆயிரம்  சொல்வார்கள்.அதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு நாம் அவரை சந்தேகிக்க முடியாது.’என்று கூறிவிட்டு கோப்புக்களைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

நான் போகலாம் என்பதற்கு அது சைகை என்பதால், மேலே எதுவும்

பேசாமல் வெளியே வந்துவிட்டேன்.

அறைக்கு வந்ததும் அதைப் பற்றி யோசித்தேன்.கடைக்காரர்தான் நான் விசாரித்தபோது மேற்கொண்டு விவரம் கேட்காமல் மறுத்தார் என்றால் மேலாளரும் ஏன் அதைப்பற்றி விசாரிக்கத் தயங்குகிறார் என்று.

அப்புறம் தான்  கேள்விப்பட்டேன்.நான் அந்த கடையை விட்டு வெளியே வந்து வங்கிக்கு வருவதற்குள்,கடைக்காரர் மேலாளரிடம் தொலைபேசி மூலம் நான் வந்து விசாரித்ததை சொல்லிவிட்டாரேன்று!

எனக்கென்னவோ மேலாளர் அந்த கடைக்காரரை ஆதரிப்பதாகவே தோன்றியது. எனவே அந்த விஷயத்தை நான் அப்படியே விட்டுவிட விரும்பவில்லை

வங்கியில் சேர்ந்தவுடன் பயிற்சியின் போது தலைமை அலுவகத்தில் எங்களுக்கு பயிற்சி அளித்த திரு Haribal அவர்கள் சொன்னது அப்போது நினைவுக்கு வந்தது.

‘நாட்டுடைமையாக்கப்பட்ட வங்கியில் சேர்ந்துள்ள நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்.எல்லோருக்கும் இந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. பணிக்காலத்தில் வங்கிக்கும் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் விசுவாசமாய்

இருங்கள்.தவறும் ஏதும் செய்யாதீர்கள்.வேறு யாராவது தவறு செய்வது உங்களது கவனத்திற்கு வந்தால் உடனே கிளை மேலாளரிடம் அதை தெரியப்படுத்துங்கள்.அப்படி அவர்  எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லையென்றால் எங்களுக்கு (தலைமை அலுவலகத்திற்கு) எழுதுங்கள். நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்.’

திரு Haribal அவர்கள் சொன்னதை வேதவாக்காக எடுத்துக்கொண்டு 

அன்று நடந்ததை அப்படியே தலைமை அலுவகத்திற்கு தெரியப்படுத்த எண்ணினேன்.

கடைக்காரர் தவறு செய்தாரா என்று விசாரிக்கக்கூட மேலாளர் விரும்பாத நிலையில், தலைமை அலுவகத்திற்கு தெரிவிப்பது ஒன்று தான் வழி என நினைத்து உடனே ஒரு தாளில் அன்று நடந்ததை விரிவாக எழுதினேன்.

கடைசியில் முத்தாய்ப்பாக, இந்த விஷயத்தில் மேலாளர் ஏனோ சில பல காரணங்களுக்காக நடவடிக்கை எடுக்கத் தயங்குகிறார் என எழுதி அதை அடிக்கோடிட்டேன்.அந்த கடிதத்தில் நான்  எழுதிய அந்த வரிகள் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. ‘Our Manager is reluctant to take action in this regard

for the reasons best known to him!’ என்பதுதான் அது.

அதை  யாருக்கு அனுப்பலாம் என நினைத்தபோது,வங்கியின் தலைவருக்கு (அப்போது அவர் Custodian என அழைக்கப்பட்டார்.) அனுப்பினால் அவர் படிப்பாரோ இல்லையோ என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டதால், அந்த விஷயம் வேளாண் நிதித்துறை சம்பந்தப்பட்டதால் அந்த துறை தலைவருக்கே அனுப்பலாம் என்று எண்ணி அந்த 

கடிதத்தை அவரது பெயருக்கு அனுப்பிவிட்டேன்.

நான் அவ்வாறு எழுதியது பற்றி யாரிடமும் சொல்லவில்லை.இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். எவ்வளவு அசட்டுத் துணிச்சல் இருந்தால் தகுதிகாண் பருவத்தில் (Probationary Period) இருந்த நான், ஒரு ‘சக்தி’ வாய்ந்த முது நிலை மேலாளர் பற்றி, அவரது நேர்மையை சந்தேகித்து கடிதம் எழுதி இருக்கிறேன். வங்கி நினைத்தால் அந்த தகுதிகாண் பருவத்தில் என்னை பணி நீக்கவும் முடியும்.ஆனால் நான் செய்வது சரி என்பதால் யாரையும் கலந்து ஆலோசிக்காமல் அந்த காரியத்தை செய்தேன் என நினைக்கிறேன்.

அதற்கு பிறகு தினம் எனது கடிதத்தில் எழுதியிருந்தது பற்றி எனக்கோ அல்லது மேலாளருக்கோ கடிதம் வரும் எண்ணி காத்திருந்தேன். ஆனால் எதுவும் வரவில்லை. ஏன் தலைமை அலுவகத்தில் எந்த

நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை. ஒருவேளை பயிற்சி காலத்தில் சொல்வதெல்லாம், வெறும் ‘ஏட்டுச்சுரைக்காய்’ தான் போலும் என நினைத்துக்கொண்டேன். 

 

அது அப்படியே இருக்க, அந்த நாளுக்குப் பிறகு மேலாளரின்

‘பார்வை’ என் மேல் அதிகம் விழத் தொடங்கியுள்ளது என்பதை பின் 

நடந்த நிகழ்வு ஒன்றின் மூலம் அறிந்து கொண்டேன்.

ஒருநாள்  வங்கியில் இருக்கும்போது காலை 11 மணிக்கு The Madras Agricultural Journal என்ற இதழ் அஞ்சலில் என் பெயருக்கு வந்தது.அதைப் பிரித்து பார்த்தபோது, வேளாண் ஆராய்ச்சி நிலையம் புதிதாக கண்டுபிடித்திருந்த மல்லிகை பற்றிய சாகுபடிக் குறிப்பு ஒன்று அதில் வெளியாகி இருந்தது. அதை படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

புதிய வேளாண் தொழில் நுட்பங்களை, களப் பணியார்களான என்னைப் போன்றவர்கள் உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக எங்கள் வங்கியின் தலைமை அலுவலகத்திலிருந்தே அவைகளை வெளியிடும் ‘ஆய்விதழ்’களுக்கு (Journals) எங்கள் பெயர்களிலேயே சந்தா கட்டியிருந்தார்கள்.

அப்படி சந்தா கட்டப்பட்ட ஆய்விதழில் ஒன்றுதான் கோவை வேளாண்மைக் கல்லூரியிலிருந்து (அப்போது பல்கலைக் கழகமாக 

அது ஆக்கப்படவில்லை) வெளி வந்த வெளி வந்த The Madras Agricultural Journal.

நான் அதை படித்துக்கொண்டு இருப்பதைப் பார்த்து, என் இடத்திற்கு மேலாளர் கோபமாக வந்தார்.

தொடரும்

Boss கள் பலவிதம்! 27

நான் பேருந்தில் வந்து, நடந்து வருகிறேன்.’ என்றதும் அந்த விவசாயி ‘சார் நீங்கள்  வாடகைக் காரில் வந்திருக்கலாமே? ஆய்வுக்கு வரும் உங்களைப் போன்ற வங்கி அலுவலர்கள் வாடகை காரில் வந்து போகும் செலவுக்கு  ரூபாய் 100 தரவேண்டும் என்று, ‘பம்ப்  செட்’ டை வாங்கிய கடையின் உரிமையாளர் சொன்னபோது, அவர் கேட்ட பணத்தை கொடுத்து வந்திருக்கிறேனே.” என்று சொன்னார். 

(இன்றைய நிலையில் ரூபாய் 100 என்பது குறைவான தொகை போன்று தெரியலாம். ஆனால் அவர் அதை கொடுத்த ஆண்டு 1969. அப்போதைய பெட்ரோல் விலை லிட்டர் ஒன்றுக்கு 1 ரூபா 10 காசுகள்! அதை வைத்து கணக்கிட்டால் அவர் கொடுத்த பணத்தின் மதிப்பு பன் மடங்கு என்பது புரியும்) 

அவர் சொன்னதை கேட்டதும்  எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் 

அதிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. வங்கியில் கடன் வழங்கும் சமயத்திலேயே சேவை கட்டணம் (Service Charge) என்று மிகக் குறைந்த கட்டணத்தை வசூல் செய்வார்கள்.அது கூட ரூபாய் 10 அல்லது 15 க்குள் தான் 

இருக்கும். வேறு கட்டணம் எதுவும் வசூல் செய்வதில்லை. (நான் சொல்வது அப்போது) 

வங்கி அலுவலர்கள் வந்துபோகும் செலவை வங்கியே 

ஏற்றுக்கொள்ளும். அதற்காகத் தனியாக எதுவும் வசூலிப்பதில்லை. 

எனவே நான் கேள்விப்பட்ட அந்த செய்தி பற்றிய மேல் விவரம் அறிய, அவரிடம் ‘யாரிடம் எங்கு பணம் கொடுத்தீர்கள்? நீங்கள் மட்டும்தானா?  அல்லது வேறு யாரும் கொடுத்தார்களா? என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவர்.’ நான் மட்டுமல்ல. உங்கள் வங்கியில் ‘பம்ப்  செட்’ 

கடன் வாங்கிய அனைவருமே ஆளுக்கு நூறு ரூபாய் வீதம் அந்த கடையில் தான்  கொடுத்தோம்.’ என்றார். 

‘நீங்கள் வங்கியைக் கேட்காமல் ஏன் அந்த கடைக்காரரிடம் 

கொடுத்தீர்கள்? நீங்கள் தான் வாங்கிய கடனுக்கு வட்டி செலுத்துகிறீர்களே? அதுவே போதுமே.வங்கியே எங்களது ஆய்வுக்கான பயணச்செலவை வங்கியே ஏற்றுக்கொள்வதால் நீங்கள் அந்த பணத்தை தந்திருக்கத்தேவையில்லை.’ என்றேன் நான்.

அவர்,’சார். நாங்கள் அதிகம் படிக்காதவர்கள். கடைக்காரர் மூலம் தான் வங்கியில் பம்ப் செட் வாங்க கடன் பெற்றோம். எனவே அவர் 

சொன்னால் சரியாய் இருக்கும் என நினைத்து கொடுத்துவிட்டோம்.’ என்றார். 

சரி. இனி நீங்கள் யாருக்கு ஏதும் தராதீர்கள். வங்கிக்கு கட்டவேண்டிய பணத்தைக்கூட நீங்களே வங்கிக்கு வந்து செலுத்துங்கள்.’ எனக் 

கூறிவிட்டு அவரிடம் இருந்த மோட்டார் எண்ணை குறித்துக்கொண்டு, அதில் எங்கள் வங்கியின் நிதி உதவியால் வாங்கப்பட்டது என எழுதப்பட்டிருக்கிறதா எனப் பார்த்து குறித்துக்கொண்டேன்.

பின் அவர் வைத்துள்ள பயிர்கள் பற்றியும் கடன் வாங்கு முன் அவர்செய்த பயிர் சாகுபடி பற்றியும் கேட்டு, பம்ப் செட் வைத்ததால் அவரது வருமானம் எவ்வளவு உயர்ந்துள்ளது என்பதையும் தெரிந்துகொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன். 

திரும்பி பேருந்தில் வரும்போது, என் நினைப்பெல்லாம் அந்த விவசாயி சொன்னதிலேயே இருந்தது.அவர் உண்மையைத்தான் சொல்கிறார் 

என்பது அவரது பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. இந்த பயனாளிகளின் அறியாமையை அல்லது எளிதாக நம்பிவிடும் குணத்தை எப்படி 

அந்த கடைக்காரர் தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொண்டார் 

என்று நினைக்கையில் எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது.

வங்கியில் கடன் பெற்றவர்கள் 60 பேரும்,அந்த விவசாயி சொன்ன கடையிலேயே ‘பம்ப்  செட்’ வாங்கியிருந்ததால்,அந்த கடைக்காரர் 

இந்த பயனாளிகளிடம் பெற்ற/ஏமாற்றிய தொகை எவ்வளவு இருக்கும் என்பதை மனதில் கணக்கு போட்டு பார்த்தேன். 60 பேரிடமும் ஆளுக்கு ரூபாய் 100 வீதம் மொத்தம் ரூபாய் 6000 த்தை வசூலித்திருக்கிறார் என அறிந்தபோது அந்த கடைக்காரரை சும்மா விடக்கூடாது என முடிவு செய்தேன்.

ரூபாய் 6000 என்பது அப்போதைய மதிப்பில் மிகப் பெரிய தொகை.வங்கியின் பெயரை சொல்லி பணத்தை வாங்கிய அவரிடமிருந்து அதை திரும்ப பெற்று பணம் கொடுத்தவர்களுக்கே திருப்பித்தர ஆவன செய்ய வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டு நான் பணி செய்துகொண்டு இருந்த ஊருக்கு திரும்பியதும், முதல் வேலையாக வங்கிக்கு கூட செல்லாமல் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து அந்த கடைக்கு சென்றேன். முன்பே என்னை அவர் வங்கியில் பார்த்திருந்ததால் என்னை 

அவருக்குத் தெரியும். 

என்னைப்பார்த்த அந்த கடைக்காரர், ‘வாங்க. சார் உட்காருங்க.’ 

என்றதும் ‘உட்காருவதெல்லாம் அப்புறம் இருக்கட்டும். நீங்கள் ஏன் 

எங்கள் வங்கியில் பம்ப் செட் கடன் பெற்றோரிடம் வங்கி அலுவலர்கள் ஆய்வுக்கு என ரூபாய் 100 வசூலித்தீர்கள்?’ என சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாகவே காட்டமாக கேட்டேன். 

அந்த கேள்வியை என்னிடம் அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை போலும். அதுவரை அவரது முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு காணாமல் போய்விட்டது. உடனே பதிலுக்கு அவர் வேகமாகவும் கோபமாகவும், ‘நான் கொடுத்த 

பம்ப் செட்டுக்குத்தான் பணத்தை பெற்றெனே தவிர நீங்கள் சொல்வதுபோல் ஆய்வுக்கென்று எந்த தொகையையும் வாங்கவில்லை. யாரோ சொன்னதை கேட்டு இங்கு வந்து என்னை அவமானப் படுத்திவிட்டீர்கள். புதிதாய் வந்த உங்களுக்கு வேண்டுமானால் என்னைப்பற்றி தெரியாமல் இருக்கலாம் நான் யார் என்று. உங்கள் மேனேஜரிடம் போய் கேட்டுப்பாருங்கள் அவர் சொல்வார் என்னைப்பற்றி’ என்று கூறிவிட்டு அவரது வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தார்.

அந்த புகாரை சொன்னது யார் எனக் கூட விசாரிக்காமல், நான் பேசி முடிப்பதற்குள், மறுத்துப் பேசியது, அவர் மேல் உள்ள எனது சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியது. 

மேற்கொண்டு அவர் என்னிடம் பேச விரும்பாததால், இனி அவரிடம் பேசிப் பயனில்லை என முடிவெடுத்து, மேலாளரிடம் சொல்லி மேல் நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என்று நினைத்து, வங்கி கிளைக்கு சென்றேன்.

நான் சென்றபோது மாலை மணி 6 ஆன போதிலும், மேலாளர் அவரது அறையில் தான் இருந்தார். அவரது அறையின் கண்ணாடி கதவருகே நின்று அவரது அழைப்புக்காக சிறிது நேரம் காத்திருந்து அவர் அழைத்தபின் உள்ளே சென்றேன். 

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்து ‘யெஸ்’ என்றார்.

தொடரும்

Boss கள் பலவிதம்! 26

நான் ஏன் மேலாளரின் கோபத்துக்கு ஆளானேன் என்பதை சொல்லு

முன்பு அவர் குணம்(!) எத்தகையது என்பதை அந்த கிளையில்
நடைபெற்ற சில நிகழ்வுகள், எனக்கு காண்பித்ததை சொல்லலாமென எண்ணுகிறேன்.

ஒரு நாள் எங்கள் கிளைக்கு தலைமை அலுவலகத்தால் புதிதாக எழுத்தர்களாக நியமிக்கப்பட்ட இரு இளைஞர்கள் பணியில் சேர

ஆவலோடு வந்தனர். அவர்கள் மேலாளரைப் பார்த்து தங்களது 

பணி நியமன ஆணையைக் காட்டி தாங்கள் அன்று சேர 

விரும்புவதாக சொன்னதும்,அவர் என்ன காரணத்தாலோ ‘இன்று 

நீங்கள் சேரமுடியாது. நாளை வந்து பணியில் சேருங்கள்’ என 

சொல்லி விட்டார்.

பாவம் அவர்கள்! ‘ஏன். இன்று நாங்கள் பணியில் சேரக்கூடாது?  

எனக்கேட்கக்கூட தைரியம் இல்லாமலும், நல்லநாள் பார்த்து சேர 

வந்த தங்களை ஏன் பணியில் அன்று சேர விடமால் தடுக்கிறார் 

எனத் தெரியாமலும் பரிதாபத்தோடு திரும்பி சென்று விட்டார்கள். 

எப்படி தலைமை அலுவலகம் நியமித்தவர்களை இவர் தன் 

இஷ்டம்போல் தடுத்து நிறுத்துகிறார் என்று என்னால் 

ஆச்சரியப் படத்தான் முடிந்தது அப்போது.

இன்னொரு நாள் ஒரு பெண் ஊழியர் கண்ணீரோடு அமர்ந்திருந்தார். என்னவென்று விசாரித்ததில் அவருக்கு அவர் கேட்காமலேயே(!) 30 நாட்கள் ஈட்டிய விடுப்பு (Earned Leave) கொடுத்து,அந்த விடுப்பு நாட்கள் கழித்து அவர் வேலைக்கு வந்தால் போதும் என்று மேலாளர் சொல்லிவிட்டாராம். விடுப்பு கேட்டால் வேலைப்பளுவை காரணம் 

காட்டி இல்லை என சொல்லுவது வழக்கமான ஒன்று. ஆனால் கேட்காமலேயே விடுப்பை அவர் ஏன் தந்தார் என விசாரித்தேன்.

வங்கியின் நடைமுறைப்படி பணி செய்த 11 நாட்கள் 

ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு நாள் விடுப்பை ஈட்ட முடியும்.அதாவது 

ஒரு ஆண்டு பணி செய்தால் 33 நாட்கள் ஈட்டிய விடுப்பு கிடைக்கும். 

அந்த விடுப்பை தேவை இருந்தால் தான் ஊழியர்கள் எடுப்பார்கள். 

அந்த பெண் ஊழியருக்கு அப்போது திருமணம் ஆகவில்லை. 

திருமணம் நிச்சயம் ஆனபிறகு திருமணத்திற்காக அந்த விடுப்பை எடுக்கலாம் என நினைத்திருக்கலாம்.ஆனால் அவரை கட்டாயப்படுத்தி வீட்டிற்கு விடுப்பில் போக சொல்லிவிட்டார். பின்பு விடுப்பு இருப்பில் இல்லாதபோது அவர் விடுப்பில் போக நினைத்தால்,சம்பளம் இல்லா விடுப்பில் செல்லட்டுமே என்ற ‘நல்ல எண்ணத்தில்’தான் அவர் அந்த ஈட்டிய விடுப்பை  கேட்காமலேயே ஒப்பளிப்பு (Sanction) செய்திருக்கிறார்.அவரின் அந்த சர்வாதிகார போக்கை எதிர்க்க 

வழியின்றி அவரும் விடுப்பில் சென்றுவிட்டார்.

இது நடந்து ஒரு மாதம் இருக்கும். எனக்கு முன்பு அங்கு பயிற்சியில்

இருந்த நண்பர் திரு மாத்யூஸின் பயிற்சி காலம் முடிந்ததும்

கேரளாவில் உள்ள கிளை ஒன்றுக்கு மாற்றப்பட்டிருப்பதாக தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து ஆணை வந்திருந்தது. பொதுவாக மாற்றலாகிப்

போகும் ஒருவரை எப்போது விடுவிக்கப் போகிறோம் என 

முன்கூட்டியே சொல்வது \வழக்கம்.

அப்போதுதான்  அவர் அடுத்த ஊருக்கு செல்வதற்கான முன்பதிவு  பயணச்சீட்டை வாங்கமுடியும் மற்றும் அதை வாங்க வங்கியிலிருந்து

முன் பணத்தையும் (Advance) முன்பே பெற ஏதுவாக இருக்கும் என்பதால்.

ஆனால் திடீரென ஒரு சனிக்கிழமை மதியம் 2 மணிக்கு மேல்

(அலுவலக நேரம் முடிந்த பின் ) திரு மாத்யூசைக் கூப்பிட்டு கையில்

ஒரு ஒட்டப்பட்டிருந்த ‘உறை’யை, மேலாளரின் ‘அன்புக்கு’ பாத்தியமான உதவி மேலாளர் கொடுத்தார்.அதைப் பிரித்துப் பார்த்த நண்பர் 

மாத்யூசுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஏனெனில் அவர் அன்று அலுவலகம் முடிந்ததும் விடுவிக்கப் பட்டதாக அதில் இருந்தது.

அவருக்கு முன்பே அது பற்றி சொல்லாததால் அவர் முன் பணமும் பெறவில்லை. மேலும் பயணச் சீட்டையும் முன் பதிவும் 

செய்யவில்லை. 

திங்கள் காலையில் தான் முன்பணத்தை பெறமுடியும்.பயிற்சியில்

இருக்கும் போது பயண நேரம் போக ஒரு நாள்தான் Joining Time கொடுப்பார்கள். பணம் எடுக்க திங்கள் கிழமை அங்கு இருந்தால் அனாவசியமாக Joining Time போய்விடும். மேலும் பயணச் சீட்டு

வாங்காததால்  முன்பதிவில்லா இரயில் பெட்டியில் தான் பயணிக்க முடியும்.அவர் கஷ்டப்படவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடுதான்

அவ்வாறு செய்திருந்தார் அந்த மேலாளர்.வேறு வழியின்றி நண்பர்

திரு மாத்யூஸ் திங்கள் அன்று கிளைக்கு வந்து பணம் எடுத்து 

ஊருக்கு சென்றார்.

இப்படி ‘தட்டிக்கேட்க ஆளில்லை என்றால் தம்பி சண்டபிரசண்டன்.’

என்ற பழமொழியை மெய்ப்பித்துக்கொண்டு இருந்த அவரிடம் நான்

எவ்வளவு காலம் பணியாற்றிவேண்டி யிருக்குமோ என்ற 

கவலையில் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டு இருந்தேன்.

எனது பயிற்சி காலம் முடிந்து மூன்று மாதங்கள் கழித்துத்தான்,

தகுதிகாண் பருவத்தில் (Probation Period) வைப்பதற்கு நடக்கும் நேர்முகத்தேர்வுக்கு கோழிக்கோடு வரச்சொல்லி எனக்கு 

ஆணை வந்தது.

நான் கோழிக்கோடு போய் அந்த நேர்முகத்தேர்வில் கலந்து கொண்டு

வந்த ஒரு வாரத்திலேயே என்னை Probationary இளநிலை அலுவலராக நியமனம் செய்த கடிதம் வந்தது. ஆனால் அக்கடிதத்தில் எனது 

பயிற்சி காலம் 6 மாதத்திற்கு பதில் 9 மாத காலமாக 

எடுத்துக்கொள்ளப் பட்டுள்ளதாக குறிப்பிடப்பட்டு இருந்தது.

ஏன் எனது பயிற்சி காலம் நீட்டப்பட்டது எனத் தெரியவில்லை.

ஒருவேளை அந்த மேலாளருக்குத் ‘தெரிந்து’ இருக்கலாம். பயிற்சி 

காலம் நீட்டப்படலாம் என வங்கியில் விதி இருந்ததால்,நான் அந்த பயிற்சி நீட்டலை ‘தலை விதி’யே என  எடுத்துக்கொண்டேன்.

நான் பணியாற்றியது வேளாண் நிதித்துறை என்பதால், 

விவசாயிகளுக்கு, பயிர்க்கடன், பம்ப் செட் வாங்க கடன், டிராக்டர் 

வாங்க கடன் போன்றவைகளை தர அவர்களது பண்ணைகளை பார்த்துவிட்டு மேலாளர் மூலமாக தலைமை அலுவலகத்திற்கு 

எனது பரிந்துரையைத்  தரவேண்டும். 

அதோடு கடன் கொடுத்தபின், அவர்கள் அந்த கடனை எதன் 

பொருட்டு வாங்கினார்களோ அந்த நோக்கத்திற்கு அதை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்களா என ஆய்வு செய்து தலைமை அலுவலகத்திற்கு குறிப்பிட்ட இடைவெளிக்குள் ஆய்வறிக்கையை சமர்ப்பிக்கவேண்டும்.

ஒரு நாள் தலைமை அலுவகத்திலிருந்து, எனக்கு முன்பு 

இருந்தவருடைய காலத்தில், பம்ப் செட் கடன் பெற்றவர்கள்   

பம்ப் செட் வாங்கியிருக்கிறார்களா மற்றும் அதை வாங்கி அவர்கள் நிறுவியபின் அவர்களது  வருமானம் எவ்வளவு உயர்ந்துள்ளது போன்றவைகளை ஆய்வு செய்து அறிக்கை தருமாறு ஆணை வந்தது.

   

மொத்தம் 60 பேர் பம்ப் செட் வாங்க கடன் பெற்றிருந்ததால்,அவர்கள் பண்ணைக்கு சென்று பார்வையிட மேலாளரின் அனுமதி பெற்று,  

முதலில் ஒரு பயனாளியின் பண்ணைக்கு சென்றேன். அப்போது எனக்குத்தெரியாது எனது பண்ணை விஜயம் ஒரு பூகம்பத்தை   

பின்னால் கிளப்பப் போகிறதென்று!

நான் சென்ற அந்த சிற்றூர் ஒரு மலையடிவாரத்தில் இருந்தது. அந்தஊருக்கு அருகில் உள்ள ஊருக்கு பேருந்தில் சென்று, அங்கிருந்து சிறிது தூரம் நடந்து தான் அந்த ஊரை அடைய முடியும். நான் அந்த இடத்திற்கு சென்று அந்த பயனாளியை பார்த்தபோது அவர் நான் யார் எனத் தெரிந்ததும் ‘நீங்கள் ஏன் சார். நடந்து வருகிறீர்கள்.? என அவர் கேட்டார். 

அதற்கு நான் ‘வங்கியில் இப்போது தான் சேர்ந்திருக்கிறேன். இனிமேல்தான் மோட்டார் சைக்கிள் வாங்கவேண்டும்.அதனால்தான் பேருந்தில் வந்து, நடந்து வருகிறேன்.’ என்றேன். அப்போது அவர் 

சொன்ன ஒரு செய்தி எனக்கு அதிர்ச்சியைத்  தந்தது.

தொடரும்